Klinika Psychoterapii Psychology Change

Dlaczego przywiązujemy się do osób niedostępnych emocjonalnie?

Dlaczego przywiązujemy się do osób niedostępnych emocjonalnie, skoro relacje z nimi często przynoszą więcej niepewności niż poczucia bezpieczeństwa? Zdarza się, że najbardziej tęsknimy za kimś, kto nie potrafi odwzajemnić naszego zaangażowania, unika bliskości lub wysyła sprzeczne sygnały.

Czekamy na wiadomość, analizujemy zachowanie drugiej osoby i próbujemy zrozumieć, co właściwie do nas czuje. Każdy przejaw zainteresowania budzi nadzieję, a kolejne wycofanie wywołuje niepokój. Paradoksalnie emocjonalny dystans partnera nie zawsze osłabia przywiązanie. Niekiedy sprawia, że staje się ono jeszcze silniejsze.

Psychologia pozwala wyjaśnić ten mechanizm. Znaczenie mają między innymi style przywiązania, doświadczenia z dzieciństwa, lęk przed odrzuceniem, poczucie własnej wartości oraz utrwalone schematy funkcjonowania w relacjach.

Kim jest osoba niedostępna emocjonalnie?

Osoba niedostępna emocjonalnie ma trudność z budowaniem lub utrzymywaniem bliskości, otwartym wyrażaniem uczuć albo angażowaniem się w relację na poziomie oczekiwanym przez partnera.

Niedostępność emocjonalna może przyjmować różne formy. Niektórzy unikają rozmów o uczuciach, inni wycofują się, kiedy znajomość staje się poważniejsza. Zdarza się również, że ktoś okazuje zainteresowanie, ale konsekwentnie unika deklaracji dotyczących przyszłości.

Do charakterystycznych zachowań mogą należeć:

  • unikanie rozmów o emocjach i potrzebach;

  • utrzymywanie dystansu pomimo deklarowanego zainteresowania;

  • wycofywanie się po momentach większej bliskości;

  • trudności z okazywaniem wsparcia emocjonalnego;

  • niejasne komunikaty dotyczące charakteru relacji;

  • ograniczona gotowość do rozwiązywania konfliktów.

Nie oznacza to jednak, że każda osoba potrzebująca przestrzeni jest niedostępna emocjonalnie. Ludzie różnią się tempem budowania zaufania, sposobem wyrażania uczuć i potrzebą autonomii.

Warto również odróżnić brak gotowości do związku od trudności z wyrażaniem emocji. Osoba, która nie potrafi mówić o uczuciach, niekoniecznie jest niezdolna do tworzenia bliskiej relacji. Może potrzebować czasu i odpowiednich warunków, aby nauczyć się komunikować swoje przeżycia.

Dlaczego przywiązujemy się do osób niedostępnych emocjonalnie? Rola niepewności

Jednym z mechanizmów, które mogą wzmacniać przywiązanie, jest niepewność dotycząca uczuć drugiej osoby.

Kiedy nie wiemy, czy partner odwzajemnia nasze zainteresowanie, zaczynamy intensywnie analizować jego zachowanie. Krótka wiadomość wywołuje radość, natomiast kilka dni milczenia uruchamia niepokój.

W rezultacie coraz więcej uwagi poświęcamy relacji. Przypominamy sobie wspólne chwile, zastanawiamy się nad znaczeniem wypowiedzianych słów i próbujemy przewidzieć kolejne zachowania partnera.

Taka intensywność myślenia bywa mylona z głębią uczucia. Tymczasem częste rozmyślanie o drugiej osobie może wynikać również z napięcia emocjonalnego.

Nieregularne okazywanie zainteresowania

Szczególnie trudne bywają relacje, w których bliskość pojawia się nieregularnie.

Partner przez pewien czas jest czuły, zainteresowany i zaangażowany. Następnie ogranicza kontakt, staje się chłodny albo wycofuje się bez wyjaśnienia.

Kiedy ponownie okazuje zainteresowanie, pojawia się ulga. Powraca również nadzieja, że tym razem relacja będzie wyglądała inaczej.

Z perspektywy psychologii uczenia się nieprzewidywalne wzmocnienia mogą sprzyjać utrzymywaniu zachowań, nawet jeśli oczekiwana nagroda pojawia się rzadko. Mechanizm ten może pomagać wyjaśnić, dlaczego niektórzy nadal zabiegają o kontakt pomimo powtarzających się rozczarowań.

Nie oznacza to jednak, że każda niestabilna znajomość jest przykładem takiego procesu. Istotne znaczenie mają również historia relacji, indywidualne potrzeby i sposób interpretowania zachowania partnera.

Przywiązanie do niedostępnego emocjonalnie partnera a style przywiązania

Teoria przywiązania, rozwijana przez Johna Bowlby’ego, wskazuje, że doświadczenia związane z dostępnością ważnych osób mogą wpływać na nasze oczekiwania dotyczące bliskości i bezpieczeństwa.

W dorosłości wzorce te mogą przejawiać się w sposobie reagowania na dystans, konflikty oraz obawę przed odrzuceniem.

Lękowy styl przywiązania

Osoby o nasilonym lęku przywiązaniowym mogą szczególnie silnie reagować na sygnały oddalenia partnera.

Brak wiadomości, zmiana tonu rozmowy czy ograniczenie czułości bywają interpretowane jako zapowiedź utraty relacji.

W odpowiedzi pojawia się potrzeba odzyskania bliskości. Człowiek częściej inicjuje kontakt, szuka zapewnień o uczuciach albo podejmuje kolejne próby naprawienia związku.

Jeśli partner pozostaje zdystansowany, niepokój może narastać. Paradoksalnie prowadzi to czasem do jeszcze większego zaangażowania w relację, która nie zapewnia oczekiwanego bezpieczeństwa.

Unikający styl przywiązania

Osoby o nasilonym unikaniu przywiązaniowym częściej odczuwają dyskomfort związany z zależnością emocjonalną i mogą ograniczać bliskość, szczególnie w sytuacjach napięcia.

Nie oznacza to, że nie potrzebują miłości ani nie potrafią tworzyć trwałych związków. Mogą jednak preferować większą samodzielność i mieć trudność z otwartym komunikowaniem potrzeb.

Kiedy jedna osoba intensywnie poszukuje bliskości, a druga reaguje wycofaniem, może powstać powtarzający się wzorzec wzajemnego nasilania trudności.

Im bardziej pierwszy partner zabiega o kontakt, tym większą presję może odczuwać drugi. Jego wycofanie z kolei zwiększa niepokój osoby poszukującej bliskości.

Warto podkreślić, że styl przywiązania nie jest diagnozą ani niezmienną cechą osobowości. Sposób funkcjonowania w relacjach może zmieniać się pod wpływem doświadczeń i pracy terapeutycznej.

Dlaczego przywiązujemy się do osób niedostępnych emocjonalnie po trudnym dzieciństwie?

Wcześniejsze doświadczenia mogą wpływać na to, jakie zachowania uznajemy za znajome, czego oczekujemy od partnera i jak reagujemy na emocjonalny dystans.

Jeżeli bliskość w dzieciństwie była nieprzewidywalna, człowiek może mieć trudność z rozpoznawaniem własnych potrzeb w dorosłych relacjach.

Przykładowo osoba, która wielokrotnie musiała zabiegać o uwagę ważnych dla siebie ludzi, może traktować zdobywanie czyjegoś zainteresowania jako naturalny element miłości.

Nie oznacza to, że dzieciństwo determinuje wybór partnera. Nie każda osoba wychowana w trudnych warunkach powtarza podobne doświadczenia w dorosłości.

Warto jednak zrozumieć, jak trudne doświadczenia z dzieciństwa wpływają na zaufanie i poczucie bezpieczeństwa w bliskich relacjach.

Czy próbujemy zdobyć miłość, której wcześniej nam brakowało?

W niektórych relacjach pojawia się silne przekonanie, że wystarczająco duże zaangażowanie pozwoli w końcu zdobyć miłość drugiej osoby.

Człowiek zaczyna wierzyć, że jeśli będzie bardziej cierpliwy, wyrozumiały lub atrakcyjny, partner przestanie się wycofywać.

Z czasem relacja może stać się nie tylko próbą zbudowania bliskości, lecz również sposobem na potwierdzenie własnej wartości.

Odrzucenie przestaje być wtedy postrzegane jako informacja o ograniczonej gotowości partnera do związku. Zaczyna być odbierane jako osobista porażka.

W takich sytuacjach niska samoocena może dodatkowo nasilać potrzebę uzyskania akceptacji, sprawiając, że zachowanie partnera zaczyna decydować o tym, jak oceniamy samych siebie.

Dlaczego powtarzamy te same schematy w związkach?

Zdarza się, że kolejne relacje różnią się od siebie pod wieloma względami, ale ich przebieg pozostaje zaskakująco podobny.

Początkowo pojawia się silne zainteresowanie. Następnie partner zaczyna się dystansować, a my podejmujemy coraz więcej wysiłku, aby odzyskać bliskość.

Po zakończeniu związku obiecujemy sobie, że następnym razem wybierzemy inaczej. Mimo to kolejna znajomość może uruchomić podobne emocje i zachowania.

Jednym z możliwych wyjaśnień jest utrwalony sposób rozumienia relacji, w którym miłość wiąże się z koniecznością zabiegania o uwagę.

Warto przyjrzeć się temu, jak działa powtarzanie schematów w związkach i dlaczego samo uświadomienie sobie problemu nie zawsze wystarcza do zmiany zachowania.

Nie oznacza to, że nieświadomie poszukujemy cierpienia. Często po prostu reagujemy w sposób, który jest nam dobrze znany.

Czy niedostępność emocjonalna zwiększa atrakcyjność partnera?

Nie zawsze. Dla wielu osób emocjonalny dystans jest sygnałem, że relacja nie odpowiada ich potrzebom.

Zdarza się jednak, że niejasność intencji partnera zwiększa zainteresowanie, szczególnie na początkowym etapie znajomości.

Badania Whitchurch, Wilson i Gilbert (2011) sugerują, że niepewność dotycząca zainteresowania drugiej osoby może w określonych warunkach nasilać atrakcyjność romantyczną.

Nie należy jednak wyciągać z tego wniosku, że niedostępność emocjonalna stanowi skuteczną strategię budowania związku.

Krótkotrwała atrakcyjność i zdolność do stworzenia bezpiecznej, satysfakcjonującej relacji to dwa odrębne zagadnienia.

W długotrwałym związku istotne znaczenie ma między innymi responsywność emocjonalna, czyli zdolność do dostrzegania potrzeb partnera, rozumienia ich i adekwatnego reagowania.

Dlaczego przywiązujemy się do osób niedostępnych emocjonalnie i mylimy napięcie z miłością?

Silne emocje nie zawsze świadczą o głębokiej więzi.

Niepewność, zazdrość, tęsknota i obawa przed utratą mogą sprawiać, że relacja wydaje się wyjątkowo intensywna.

Kiedy po okresie dystansu następuje pojednanie, odczuwamy ulgę i radość. Kontrast między wcześniejszym napięciem a odzyskaną bliskością może dodatkowo wzmacniać subiektywne znaczenie tych chwil.

Problem pojawia się wtedy, gdy spokój zaczyna być interpretowany jako brak uczuć, natomiast emocjonalna niestabilność jako dowód wielkiej miłości.

W rzeczywistości bezpieczna relacja nie musi wywoływać nieustannego pobudzenia. Bliskość może rozwijać się poprzez przewidywalność, wzajemne zainteresowanie i konsekwentne zachowanie partnerów.

Warto również odróżnić zwykłą niepewność w związku od mechanizmów występujących w relacjach krzywdzących. W sytuacjach, w których dochodzi do przemocy i naprzemiennych okresów krzywdzenia oraz pojednania, może pojawić się trauma bonding, czyli szczególnie trudna do przerwania więź związana z dynamiką przemocy.

Nie należy jednak stosować tego określenia do każdej relacji z osobą zdystansowaną emocjonalnie.

Samotność w związku z osobą niedostępną emocjonalnie

Jednym z najbardziej bolesnych doświadczeń w takiej relacji bywa poczucie osamotnienia pomimo fizycznej obecności partnera.

Możemy wspólnie mieszkać, spędzać czas i realizować codzienne obowiązki, a jednocześnie nie czuć się rozumiani ani emocjonalnie wspierani.

Brakuje rozmów o uczuciach, zainteresowania naszymi przeżyciami i poczucia, że w trudnych chwilach możemy liczyć na drugą osobę.

Taka samotność w związku może być szczególnie dotkliwa, ponieważ z zewnątrz relacja często wygląda na stabilną.

Z czasem osoba doświadczająca emocjonalnego dystansu może zacząć ograniczać własne potrzeby, aby uniknąć kolejnego rozczarowania.

Warto jednak pamiętać, że bliskość nie polega wyłącznie na pozostawaniu razem. Jej ważnym elementem jest poczucie wzajemnego zainteresowania, zrozumienia i dostępności emocjonalnej.

Dlaczego tak trudno odejść od niedostępnego emocjonalnie partnera?

Zakończenie takiej relacji może oznaczać utratę nie tylko partnera, ale również wyobrażenia o wspólnej przyszłości.

Często trudno pogodzić się z myślą, że coś, w co włożyliśmy tyle czasu i emocji, nie przyniesie oczekiwanego rezultatu.

Pojawia się nadzieja, że jeszcze jedna rozmowa, kolejna szansa lub zmiana naszego zachowania doprowadzi do przełomu.

W niektórych przypadkach znaczenie ma również lęk przed samotnością. Badania Spielmann i współpracowników (2013) wskazują na związek między obawą przed pozostaniem samemu a skłonnością do akceptowania mniej satysfakcjonujących relacji.

Dodatkową trudność może stanowić idealizacja partnera. Koncentrujemy się na jego najlepszych cechach i chwilach bliskości, pomijając powtarzające się doświadczenia rozczarowania.

Po zakończeniu znajomości mechanizmy te mogą nasilać ból po rozstaniu i utrudniać emocjonalne zdystansowanie się od byłego partnera.

Czy osoba niedostępna emocjonalnie może się zmienić?

Tak, ale zmiana wymaga przede wszystkim gotowości i zaangażowania samej osoby.

Niedostępność emocjonalna może mieć różne przyczyny. Czasami wynika z utrwalonych sposobów radzenia sobie z bliskością, wcześniejszych doświadczeń lub trudności w rozpoznawaniu i wyrażaniu emocji.

W innych przypadkach człowiek po prostu nie chce określonego rodzaju relacji albo nie jest zainteresowany związkiem z konkretną osobą.

To rozróżnienie ma zasadnicze znaczenie.

Nie każda odmowa zaangażowania jest problemem psychologicznym wymagającym terapii. Nie zawsze również oznacza lęk przed bliskością.

O rzeczywistej zmianie świadczą przede wszystkim zachowania: większa otwartość w komunikacji, gotowość do rozwiązywania konfliktów, konsekwencja i uwzględnianie potrzeb partnera.

Same deklaracje, nawet bardzo przekonujące, nie wystarczają do oceny, czy relacja zaczyna funkcjonować inaczej.

Jak rozpoznać schemat przywiązywania się do niedostępnych osób?

Pojedyncza trudna relacja nie oznacza jeszcze utrwalonego wzorca.

Warto jednak przyjrzeć się swoim doświadczeniom, jeśli kolejne znajomości przebiegają w podobny sposób.

Charakterystyczne mogą być następujące sytuacje:

  1. Najsilniejsze zainteresowanie odczuwamy wobec osób, które nie deklarują gotowości do związku.

  2. Wzajemność i przewidywalność wydają nam się mniej atrakcyjne niż niepewność.

  3. Regularnie usprawiedliwiamy brak zaangażowania partnera.

  4. Traktujemy zdobycie czyjejś miłości jako potwierdzenie własnej wartości.

  5. Pozostajemy w relacji głównie ze względu na nadzieję, że druga osoba się zmieni.

  6. Pomimo cierpienia trudno nam zakończyć znajomość, która nie odpowiada naszym potrzebom.

Nie są to kryteria diagnostyczne. Mogą jednak stanowić punkt wyjścia do refleksji nad tym, dlaczego określony rodzaj relacji tak silnie nas angażuje.

Jak przestać przywiązywać się do osób niedostępnych emocjonalnie?

Zmiana powtarzającego się schematu nie polega na tłumieniu uczuć ani zmuszaniu się do zainteresowania innymi ludźmi.

Ważniejsze jest zrozumienie własnych reakcji oraz stopniowe rozwijanie sposobów budowania relacji, które lepiej odpowiadają naszym potrzebom.

Rozpoznaj różnicę między zainteresowaniem a dostępnością

Silna chemia i atrakcyjność nie oznaczają automatycznie gotowości do związku.

Warto obserwować, czy druga osoba rzeczywiście chce budować relację, potrafi rozmawiać o trudnościach i wykazuje zainteresowanie naszymi potrzebami.

Zachowanie partnera dostarcza zwykle więcej informacji niż nasze wyobrażenia o jego potencjale.

Zwróć uwagę na własne reakcje na dystans

Kiedy partner ogranicza kontakt, spróbuj zauważyć, jakie myśli i emocje pojawiają się jako pierwsze.

Może to być obawa przed odrzuceniem, poczucie niewystarczającej wartości albo przekonanie, że trzeba natychmiast odzyskać zainteresowanie drugiej osoby.

Rozpoznanie tych reakcji pozwala oddzielić faktyczne zachowanie partnera od znaczenia, jakie mu przypisujemy.

Nie traktuj cudzej niedostępności jako oceny siebie

Brak gotowości drugiej osoby do związku nie oznacza, że jesteśmy niewystarczająco atrakcyjni, wartościowi czy godni miłości.

Nie możemy samodzielnie stworzyć wzajemnej relacji, niezależnie od tego, jak bardzo się staramy.

Bliskość wymaga zaangażowania obu stron.

Określ własne granice i potrzeby

Zastanów się, czego oczekujesz od związku i które zachowania są dla Ciebie nie do zaakceptowania.

Istotne może być również rozpoznanie momentu, w którym cierpliwość przestaje służyć budowaniu relacji, a zaczyna oznaczać rezygnację z własnych potrzeb.

Granice nie służą zmuszaniu partnera do zmiany. Pomagają podejmować decyzje dotyczące własnego uczestnictwa w relacji.

Przyjrzyj się powtarzającym się wyborom

Jeżeli podobny scenariusz występuje w kolejnych związkach, warto poszukać jego wspólnych elementów.

Być może silne zainteresowanie pojawia się przede wszystkim wtedy, gdy trzeba zabiegać o uwagę. Możliwe również, że spokojna, przewidywalna bliskość budzi nieufność lub dyskomfort.

Zrozumienie tych zależności może pomóc w stopniowym budowaniu innych doświadczeń.

Dlaczego przywiązujemy się do osób niedostępnych emocjonalnie mimo świadomości, że cierpimy?

Samo rozpoznanie problemu nie zawsze wystarcza, aby zmienić zachowanie.

Możemy wiedzieć, że relacja jest niesatysfakcjonująca, a jednocześnie nadal odczuwać silną tęsknotę i potrzebę kontaktu.

Wiedza o mechanizmie psychologicznym nie powoduje automatycznie ustąpienia emocji.

Utrwalone sposoby reagowania na bliskość i odrzucenie mogą uruchamiać się szczególnie intensywnie w sytuacjach stresu.

Dlatego próby zakończenia relacji bywają trudne nawet wtedy, gdy decyzja wydaje się racjonalnie uzasadniona.

To jeden z powodów, dla których można rozumieć swoje problemy, ale nadal nie potrafić ich rozwiązać. Zmiana wymaga nie tylko refleksji, lecz również rozwijania nowych sposobów reagowania.

Kiedy psychoterapia pomaga zmienić schematy przywiązania?

Jeśli przywiązywanie się do osób niedostępnych emocjonalnie powtarza się w kolejnych relacjach i powoduje cierpienie, pomocna może być psychoterapia indywidualna.

Praca terapeutyczna pozwala przyjrzeć się między innymi temu, jak rozumiemy bliskość, jakie znaczenie przypisujemy odrzuceniu i dlaczego określone zachowania partnerów wywołują szczególnie silne reakcje.

W zależności od indywidualnych potrzeb terapia może obejmować:

  • rozpoznawanie wzorców przywiązania i funkcjonowania w relacjach;

  • pracę nad przekonaniami dotyczącymi własnej wartości;

  • rozwijanie umiejętności regulacji emocji;

  • naukę komunikowania potrzeb i stawiania granic;

  • rozumienie lęku przed samotnością i odrzuceniem;

  • budowanie większej autonomii emocjonalnej.

Celem psychoterapii nie jest przekonanie pacjenta, że powinien zakończyć konkretny związek.

Chodzi o lepsze zrozumienie własnych potrzeb, zwiększenie możliwości dokonywania świadomych wyborów i rozwijanie zdolności do tworzenia satysfakcjonujących relacji.

Zrozumienie, dlaczego przywiązujemy się do osób niedostępnych emocjonalnie, może być ważnym elementem pracy nad powtarzającymi się schematami.

W przypadku takich trudności można rozważyć psychoterapię online, która umożliwia regularną pracę nad tymi zagadnieniami niezależnie od miejsca zamieszkania.

Czy można nauczyć się wybierać emocjonalnie dostępnych partnerów?

Zmiana sposobu budowania relacji jest możliwa, choć zwykle wymaga czasu.

Nie chodzi o stworzenie listy idealnych cech partnera ani wyeliminowanie wszelkiej niepewności z życia uczuciowego.

Ważniejsze jest rozwijanie umiejętności rozpoznawania wzajemności, konsekwencji i gotowości do bliskości.

Osoba emocjonalnie dostępna nie musi zawsze wiedzieć, co powiedzieć, ani natychmiast odpowiadać na wszystkie potrzeby. Potrafi jednak podejmować rozmowę, brać odpowiedzialność za swoje zachowanie i wspólnie pracować nad trudnościami.

Zdrowa relacja nie oznacza braku konfliktów. Jej ważnym elementem jest możliwość przeżywania różnic bez ciągłego poczucia zagrożenia utratą partnera.

Z czasem to właśnie wzajemność, szacunek i bezpieczeństwo mogą stać się bardziej atrakcyjne niż emocjonalna niepewność.

Dlaczego przywiązujemy się do osób niedostępnych emocjonalnie – co warto zapamiętać?

Przywiązanie do osoby niedostępnej emocjonalnie nie musi oznaczać, że świadomie wybieramy cierpienie.

Czasami wynika z silnego zauroczenia, innym razem z lęku przed odrzuceniem, wcześniejszych doświadczeń lub utrwalonych sposobów reagowania na bliskość.

Niepewność może nasilać koncentrację na partnerze, a nieregularne okazywanie zainteresowania podtrzymywać nadzieję na zmianę.

Warto jednak pamiętać, że intensywność uczuć nie jest tym samym co jakość relacji.

Możemy bardzo kogoś kochać, a jednocześnie nie otrzymywać bliskości, bezpieczeństwa i wzajemności, których potrzebujemy.

Zrozumienie własnych wzorców przywiązania nie gwarantuje, że każda kolejna relacja będzie łatwa. Pozwala jednak podejmować bardziej świadome decyzje i stopniowo budować związki, w których miłość nie wymaga nieustannego zabiegania o uwagę drugiej osoby.

 

Literatura i źródła naukowe

  1. Bowlby, J. (1988). A Secure Base: Parent-Child Attachment and Healthy Human Development. Basic Books.

  2. Hazan, C., & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. DOI: 10.1037/0022-3514.52.3.511.

  3. Mikulincer, M., & Shaver, P. R. (2016). Attachment in Adulthood: Structure, Dynamics, and Change (2nd ed.). Guilford Press.

  4. Whitchurch, E. R., Wilson, T. D., & Gilbert, D. T. (2011). He loves me, he loves me not…: Uncertainty can increase romantic attraction. Psychological Science, 22(2), 172–175. DOI: 10.1177/0956797610393745.

  5. Spielmann, S. S., MacDonald, G., Maxwell, J. A., Joel, S., Peragine, D., Muise, A., & Impett, E. A. (2013). Settling for less out of fear of being single. Journal of Personality and Social Psychology, 105(6), 1049–1073. DOI: 10.1037/a0034628.

  6. Reis, H. T., Clark, M. S., & Holmes, J. G. (2004). Perceived partner responsiveness as an organizing construct in the study of intimacy and closeness. W: D. J. Mashek & A. P. Aron (red.), Handbook of Closeness and Intimacy (s. 201–225). Lawrence Erlbaum Associates.

 

Umów darmową konsultację wstępną. Nasza udokumentowana skuteczność w doborze terapeuty wynosi 98,7%. Dowiedz się, jak dobieramy terapeutów i dlaczego nasza metoda jest skuteczniejsza niż dobór przez algorytm.

Do zobaczenia!

Autor: Witold Prymakowski, psycholog, psychoterapeuta, dyrektor kliniczny Kliniki Psychoterapii Psychology Change.

Dlaczego przywiązujemy się do osób niedostępnych emocjonalnie?
Witold Prymakowski

Witold Prymakowski, psycholog, certyfikowany psychoterapeuta. Dyrektor kliniczny w Psychology Change.